ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ σε έντυπη μορφή η έρευνά μας με τίτλο “ΤΙ ΓΥΡΕΥΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΛΑΣΚΑΡΙΔΗ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ; Όψεις των πολιτικών επιβολής του εξευγενισμού στο κέντρο της Αθήνας”
Σε ηλεκτρονική μορφή, με δυνατότητα ανοίγματος των συνδέσμων που παρατίθενται σε πηγές και σχόλια, θα τη βρείτε εδώ
Την έντυπη μορφή θα τη βρείτε (προς το παρόν) στα σημεία:
- Καφενείο, Στουρνάρη και Τσαμαδού στην πλατεία Εξαρχείων
- Περίπτερο Καλλιδρομίου και Μπενάκη
- Καφενείο “η Μουριά”, Καλλιδρομίου και Χαρ. Τρικούπη
- Βιβλιοπωλείο – καφέ – μπαρ Λοκομοτίβα, Μπόταση 7
- Βιβλίο-Καφέ-Στέκι La Zone, Σουλτάνη 17
- Καφέ Σέλας, Μεθώνης 19
- Μίνι μάρκετ “Ζώης”, Βαλτετσίου 50-52
- Αναρχικό Στέκι Υπόκεντρο, Αραχώβης 42
Αντιγράφουμε από την Εισαγωγή:
Αυτό το κείμενο γράφτηκε για να αναδείξουμε τις κρυφές ροές του μεγάλου κεφαλαίου στα Εξάρχεια, έχοντας ως χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την οικογένεια εφοπλιστών Λασκαρίδη, η οποία προσπαθεί να σαρώσει τη γειτονιά – και συνολικά το κέντρο της Αθήνας – είτε μέσω φανερών επενδύσεων στον ξενοδοχειακό κλάδο, είτε μέσω πιο «αόρατων» παρεμβάσεων, διαμεσολαβημένων από διάφορα κοινωφελή ιδρύματα. Σκοπός μας είναι να χαρτογραφήσουμε τους κόμβους όπου συσσωρεύεται η εξουσία, ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε, και πώς αυτό αλλάζει μέσα από διαδικασίες εξευγενισμού.
Η ανάγκη αυτής της έρευνας δημιουργήθηκε από τη δυσφορία που πλέον νιώθουμε περπατώντας στους δρόμους της γειτονιάς με τα τόσα νέα «εναλλακτικά» χίπστερ μαγαζιά που ξεπηδάνε σα μανιτάρια. Έτσι, ξεκινήσαμε να το ψάχνουμε. Και μάλλον πιάσαμε κάτι καλό.
Το πρώτο μέρος της έρευνας ολοκληρώθηκε τα Χριστούγεννα του 2023. Δύο χρόνια αργότερα, αρχές του 2026, επανήλθαμε για να την εμπλουτίσαμε, καθώς ο όμιλος Λασκαρίδη δεν παίζει μπάλα μόνο στα Εξάρχεια, αλλά και στη γεωπολιτική σκακιέρα όπου με αδρές χρηματοδοτήσεις και δωρεές στηρίζει τον ελληνικό στρατό. Με έναν πόλεμο να φαίνεται πως όλο και πλησιάζει, θελήσαμε να ρίξουμε λίγο επιπλέον φως στις συνδρομές της συγκεκριμένης οικογένειας στην πολεμική προετοιμασία. Γιατί, το ίδιο εφοπλιστικό κεφάλαιο που φυτεύει χιπστερομάγαζα στη γειτονιά, παράλληλα εξοπλίζει το ελληνικό κράτος με πολεμικά πλοία για τη λεγόμενη φύλαξη των ελληνικών συνόρων, για την εξασφάλιση των συμφερόντων του στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών βλέψεων του ΝΑΤΟ (βλ. ανατολική Μεσόγειο), καθώς και για την διασφάλιση των θαλάσσιων οδών όπου ναυλολογεί τα καράβια του.
Ταυτόχρονα, μέσα από την έρευνά μας καταλάβαμε με ποιο τρόπο το κεφάλαιο στήνει «ευυπόληπτες» ομάδες πολιτών οι οποίες σπέρνουν ρατσιστικό οχετό στις γειτονιές μας και έχουν ως επιχειρησιακό τους βραχίονα άλλες, όχι και τόσο ευυπόληπτες ομάδες αγανακτισμένων κατοίκων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Κίνηση Πολιτών Κέντρου Αθήνας (ΚΙΠΟΚΑ), ένα ρατσιστικό μόρφωμα που συστηματικά εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο καλλιεργώντας κοινωνικούς διαχωρισμούς, κανονικοποιώντας ξενοφοβικά αφηγήματα και διεκδικώντας ρόλο σε διάφορα θεσμικά επίπεδα λήψης αποφάσεων. Από την εποχή των χρυσαυγιτών του Άγιου Παντελεήμονα μέχρι τον Καμίνη και τον Μπακογιάννη, η ΚΙΠΟΚΑ κινεί τα νήματα από την τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Πλέον μας έγινε σαφές: ο εξευγενισμός δεν είναι μονάχα μια οικονομική διαδικασία, αλλά μια στρατηγική στην οποία διαπλέκεται πολιτική, ιδεολογία και υλικά συμφέροντα.
Αυτή η έρευνα δεν θέλει απλά να αποκαλύψει επιμέρους διασυνδέσεις, αλλά να αναδείξει τις εκλεκτικές συγγένειες ανάμεσα στις αποικιοκρατικές λογικές που λειτουργούν σε διάφορες κλίμακες. Από τη διεθνή γεωπολιτική μέχρι το επίπεδο μιας γειτονιάς, ο αστικός εξευγενισμός που εκτοπίζει τους πιο ευάλωτους και φτωχούς κατοίκους στο όνομα της «ανάπτυξης» δεν αποτελεί ασύνδετο φαινόμενο από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και τον ξερίζωμα ολόκληρων λαών. Αντιθέτως, συγκροτούν διαφορετικές εκφάνσεις της ίδιας ακριβώς λογικής διαχείρισης χώρου, ζωής και αξίας.
Η αποικιοκρατία δεν ανήκει στο παρελθόν – μεταλλάσσεται. Η αναδιάταξη στο εσωτερικό των πόλεων εμφανίζεται ως επένδυση, ανάπλαση, ασφάλεια, πολιτιστική αναβάθμιση. Κι όμως, πίσω από αυτή τη λεξιλογική βιτρίνα, η βασική της αρχή παραμένει αμετάβλητη. Είναι η αναδιάταξη τόπων και σωμάτων προς όφελος της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αν κάτι αποκαλύπτει η χαρτογράφηση αυτών των διαδρομών που συνδέουν την πολιτική-οικονομική ισχύ με την στρατιωτική εξουσία, είναι ότι ο εξευγενισμός δεν είναι απλώς αλλαγή τοπίου – είναι μια πολιτική τεχνολογία κυριαρχίας. Είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα.
Ανοιχτή Συνέλευση για την Υπεράσπιση του Λόφου Στρέφη
Φεβρουάριος 2026
