Η συνέλευσή μας, ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της Ανοιχτής Συνέλευσης “Όχι μετρό στην πλατεία Εξαρχείων”, συμμετείχε στις εκδηλώσεις για την απελευθέρωση της πλατείας.

Μουσικές και ορχήστρες στον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους, μπάσκετ και πιγκ πογκ, σάκος του μποξ με τη φάτσα του μπαρμπα Μιχάλη, μάσκες με τη φάτσα του Δούκα, του Μπακογιάννη, του Ταχιάου και άλλων σημαινόντων προσώπων με ευθύνες για την καταστροφή της γειτονιάς. Συλλογική κουζίνα, λαϊκή, παρεμβάσεις γονέων των παιδικών σταθμών και φυσικά, τραπεζάκια με ενημερωτικό υλικό συνελεύσεων και ομάδων.

Τραγούδια και ένας καρνάβαλος – μετροπόντικας, που κάηκε πανηγυρικά μπροστά στην είσοδο του εργοταξίου.

Σπρώξιμο λαμαρίνας, είσοδος του κόσμου μετά από 3μισι χρόνια, στο περιφραγμένο οικόπεδο που ήταν κάποτε η πλατεία μας, άνοιγμα της πόρτας, πανηγυρισμοί, μπάλα από τα παιδιά, περικύκλωση της πλατείας από ΜΑΤ, επιδρομή 2 ετοιμοπόλεμων διμοιριών και αποχώρηση του κόσμου από την πλατεία ελάχιστα νωρίτερα. Ξανά τρύπωμα από τα παιδιά με τη μπάλα τους μέσα στην πλατεία, μπουκάρισμα της διμοιρίας, έξοδος με γέλια των παιδιών από την τρύπια λαμαρίνα.

Υπάλληλοι του Δήμου που έφτασαν, σε ρόλο υπαλλήλου της AVAX, να ισιώνουν λαμαρίνες και αρχιματατζής να ψάχνει με τους σεκιουριτάδες του εργοταξίου πώς θα μπει η λαμαρίνα στη θέση της με σελοτέιπ.

Ο κόσμος να παραμένει στη Στουρνάρη χλευάζοντάς τους, να παίζουν δυνατές μουσικές, να φωνάζονται συνθήματα και να δίνεται ξανά η υπόσχεση απελευθέρωσης της πλατείας.

Η μέρα και οι εκδηλώσεις της κύλισαν όμορφα λόγω της απουσίας διμοιριών μπάτσων από την περιοχή, αλλά και η εμφάνισή τους δεν πτόησε τον κόσμο. Το κενό ήρθε να καλύψει από νωρίς, μισή διμοιρία μπράβων με τον επικεφαλής της, που έφτασαν μετά από κάλεσμα καφετζή της Στουρνάρη. ο οποίος φάνηκε να ταράζεται όταν στήθηκαν τραπεζάκια με υλικό απέναντι από το μαγαζί του. Αφού έλαβαν τις οδηγίες από το αφεντικό, αποσύρθηκαν σε μαγαζί της Σολωμού, για να επανέλθουν σε μαγαζί της Σπ. Τρικούπη και να επιτηρούν τις εκδηλώσεις και τον κόσμο, μην τυχόν και ενοχληθεί η (έτσι κι αλλιώς αχάμπαρη) πελατεία του φυτευτού, επιχορηγούμενου και διαφημιζόμενου μαγαζιού. Για να καταλήξουν αργά το απόγευμα, να κρυφτούν στα ενδότερα του ευαγούς ιδρύματος (που το χρησιμοποιούσαν ολημερίς για φαγητό και τουαλέτα ενώ κάθονταν αλλού). Τουλάχιστον, ξεβρακώθηκε ο μαγαζάτορας στα μάτια όλης της γειτονιάς και δύσκολα θα ξαναπροσπαθήσει να χωθεί σε κινητοποιήσεις, να δωροδοκήσει ομάδες και κουζίνες, να ρουφιανέψει με ψέματα συντρόφια και συνελεύσεις. Να αγοράσει (με επιδοτούμενο χρήμα) κάτι από το “vibe” της γειτονιάς, για να το μοσχοπουλήσει στη συνέχεια στα χίπστερ πελατάκια του.